(This is sort of a second part of the previous column where I tackled “giving.” This time, we will discuss or engage with those who are at the receiving end, as I feel a sense of obligation to maintain a balance. Let alone, the people at this end could well be those who are less privileged. Quite specifically, I want to address my parishioners. Methinks form a microcosm of our society and the prevailing culture of giving and receiving, especially during this season of Christmas.)
Mga Minamahal Kong Parokyano,
Nakakatuwa na sa panahon ngayon ay marami ang nakakaalala sa atin upang tayo ay mabahaginan ng mga biyaya (nakaugalian na nating tawagin ito bilang “ayuda”.) Dulot ito ng tunay na diwa ng Pasko. Christmas is giving, wika nga. Heto ang paalala palagian ng Diyos na mapagmahal sa atin. “For God so love the world that He gave….” Salamat sa Pasko. Salamat sa Diyos.
Naisulat ko kamakailan lang ang tungkol sa “Truer Giving”. Sumatotal, ang aking punto ay tungkol sa pagbibigay na may dangal. Hindi dapat naipapamukha na mas nakatataas ang nagbibigay kesa binibigyan. Hindi rin dapat lalabas na kaawa-awa ang tumanggap samantalang tila nagiging mas mabuting tao ang namimigay. Ang pagbibigay ay pagpapantay. O, maaari rin na ito ay pagpapanday ng sarili. Sa ibang salita, pagsasaayos ng pagkatao – may dangal. Sa ganitong paraan, ang tulong ay talagang nakatutulong.
Sa kabilang banda, mainam din na may isinasaalang-alang din tayo kung ano at paano ang pagtatanggap ng mga biyaya. Kaaya-aya din naman sana tayo na bigyan. Bagama’t tunay na salat sa buhay o mahirap man, pero maaari rin naman na tayo ay matino at buo ang respeto sa sarili habang nabibigyan o nabibiyayaan.
Ilang bagay o gabay sa ating pagtatanggap.
Una, pakaisipin na ang mga ito ay biyaya. Kaya naman, wala tayong karapatan dito. Kusang kaloob ito ng mga nagbibigay. Masuwerte nga na tayo ang kanilang pinuntahan. Ni hindi nila tayo kilala at hindi rin natin sila nakikilala. Ang isang kinikilalang sakit sa ngayon ay ang tinatawag na “entitlement”. Sakit ito ng pag-uugali sa pag-aakala na “deserving” ka. Ito ay “You owe me” attitude. Iwasan natin ang sakit na ito. Nakakahawa rin kasi ito at nagiging malala. Ang gamot nito ay kapakumbabaan at pagpapasalamat. Kung meron, magpasalamat; kung wala, maging mapagpakumbaba.
Ikalawa, kung sakali ay talagang walang natanggap, pakaisipin din na gustuhin man ng nagbibigay na lahat sana ay meron pero maari na ang kakayanan ay hanggang doon na rin lang. Walang sinumang nilalang marahil ang may kakayanan na magbigay para sa lahat. Batid natin ang kasabihan na “Don’t live beyond your means.” Maari ring sabihin na “Don’t give beyond your means.” Magiging “robinhood” na ang dating kapag pinipilit pa natin ang sitwasyon. Sa halip na makakatulong tayo sa mga nagbibigay sa atin, baka maging pinsala pa tayo sa kanya.
Ikatlo, dahil limitado nga rin ang “ayuda”, ang ating paunutunan ay “spread the blessings.” Inuuna natin ang higit na nangangailangan. Inaasahan ko na higit na mas nauunawaan ito ng mga maka-Diyos o mga pala-simba kesa yaong hindi alam kung ano at saan ang Simbahan. Kaya, ‘wag pong sasabihin na “Kami ang malapit sa Simbahan, kami pa ang wala.” Kaagad, inuna natin ang ating mga kapatid na tribu. Hindi naman kaila sa atin ang kanilang totoong kalagayan. Iwasan ang magtampo at maiinggit.
Ikaapat, matutong magpahayag ng pagpapahalaga (appreciation). Bagamat hindi na rin hinihingi, masarap pa rin sa pakiramdam ang kilalanin ang kabutihan ng isang tao. Huwag mahihiyang magsabi ng “Salamat”. Nung nakaraan nga ay naging mas masaya dahil naghandog tayo ng awitin para sa kanila. Sila na mismo ang nagumpisa ng sayawan habang kumakanta tayo ng “O Senor Tagbalay”. Mas mainam pa nga na meron din tayong kaloob sa kanila tulad ng gulay o prutas o isda. Meron din tayong kakayanan na magbigay, hindi ba nga?
Ikalima, ipagdasal ang mga nagkaloob ng biyaya sa atin. Panalangin ang mainam na pagtanaw natin ng utang na loob sa kanila. Napapansin ko na ang mga pumupunta sa atin para mamigay ay mga busy people (professionals, business people, family persons, among others). At dahil abala sila sa iba’t-ibang kabuhayan nila tayo na lang ang magdasal para sa kanila. Magdasal sa gitna ng laot habang naghihintay mag-arya ng lambat. Magdasal habang nasa bukid o nagbabantay ng lupain (para sa mga caretakers ng properties).
At panghuli, pakaalalahanin na ang kanilang bigay ay tulong lamang. Nawa’y tulungan din natin ang ating sarili. Kapag ganito, at balang araw, tayo rin naman na susunod ang magbabahagi sa iba. “Pay it forward,” wika nga sa English.
Sa tingin ko naman, hindi lamang materyal na bagay ang pinag-uusapan. Ang tunay na biyaya ay hindi pansamantala (hindi nauubos, hindi napapanis). Ang mga natangap, at matatanggap pa natin, ay simbolo lamang ng pagpapadama ng pag-ibig ng Diyos. Yun ang higit na mainam na biyaya – God’s love. Mahal tayo ng Diyos. Ramdam na ramdam natin yan ngayon at tuwing Pasko.
Mabiyayang Krismas sa lahat! – FrEE
(P.S. This goes out to both givers and receivers. “If you want happiness for an hour, take a nap. If you want happiness for a day, go fishing. If you want happiness for a year, inherit a fortune. If you want happiness for a lifetime, help somebody.”)
