Dear Tita Beth,
Malapit na akong mawalan ng pag asa. Parang sobrang dilim ng buhay ko. Naulila ako sa parehong magulang ko nung nakaraang taon. Ngayong January nakunan ako sa panganay sana namin. Limang taon na kaming kasal at ito sana ang pinakahihintay naming bunga ng pagsasama namin pero nawala rin. At dahil sa kalagayan ko, sa Maynila ako nagpa ospital, malapit sa mga kamag anak at kapatid ko, naipit tuloy ako sa lockdown.
Ang asawa ko ay hospital staff sa probinsya namin. Hanggang ngayon di pa kami nagkikita. Bihira rin kaming mag usap dahil ang lagi nyang dahilan marami syang trabaho. At nararamdaman kong nanlalamig na rin sa pakikitungo nya sa akin ang asawa ko. Wala akong magawa. Hindi ko na po alam ang gagawin ko. Hindi ko alam kung may katotohanan ang mga naiisip at nararamdaman ko. Maaari po bang payuhan at tulungan ninyo ako? Salamat po ng marami! – Lea
Hello, mga beshies… nagbabalik tayo sa pagpapayo at pagtulong sa mga anonymous friendships natin. So again, be considerate and sensitive sa pagpapayo, please.
